25 września 2017

kup terazLeopard 2 był pierwszym produkowanym seryjnie czołgiem zachodnim zaliczanym do tzw. trzeciej generacji powojennej. Jego „rówieśnik” – amerykański M1 Abrams – został przyjęty do uzbrojenia dopiero 1980 roku. Jedynie radziecki T-80B, również zaliczany do trzeciej pokolenia, wszedł do służby wcześniej, w 1978 roku. Pierwsza seria Leopardów 2 (określanych czasem jako Leopardy 2A0) liczyła 380 wozów i została zbudowana w latach 1979–1980. Ponieważ uruchomienie produkcji skanerów termowizyjnych wymagało czasu, 200 czołgów z partii otrzymały zastępczy pasywny system obserwacji w nocy. W skład zestawu o oznaczeniu PZB 200 wchodziła przede wszystkim kamera światła szczątkowego oraz osłona, okablowanie oraz monitory. Podstawowe urządzenie, czyli układ optyczny luster i soczewek i super-czuła kamera, było montowane na masce armaty, nieco po lewej stronie. Przechwycony obraz był wyświetlany na dwóch monitorach kineskopowych, umieszczonych na stanowiskach działonowego i dowódcy. Ten drugi dysponował także możliwością podglądu obraz z celownika EMES-15 za pośrednictwem układu optycznego, łączącego tubus celownika z przyrządem PERI R17, umieszczonym z przodu stanowiska dowódcy. W razie konieczności dowódca mógł również przejąć kontrolę nad uzbrojeniem, celując za pomocą celownika działonowego lub PERI. W związku z brakiem termowizorów w wozach pierwszej serii część wnęki kryjącej obiektywy EMES-15 została zakryta. Na stropie niszy wieży umieszczono maszt z czujnikiem kierunku i prędkości wiatru. W marcu 1982 roku rozpoczęto produkcję udoskonalonego wariantu A1. Najważniejszą cechą, odróżniającą go od wozów serii „zerowej”, było zastąpienie systemu PZB 200 docelowym skanerem termowizyjnym WBG-X. Urządzenie zintegrowano z celownikiem EMES-15, dlatego w Leopardach 2A1 odsłonięto całą szerokość wnęki urządzenia. Kolejną zmianą było podniesienie przyrządu PERI o mniej więcej 5 cm w celu polepszenia warunków obserwacji. Wprowadzono również układ diagnostyczny systemu kierowania ogniem RPP, testowany wcześniej na prototypach pierwszej generacji. Stopniowo rezygnowano z czujnika kierunku i prędkości wiatru. Uznano, że skoro pomiar dotyczy wyłącznie warunków w pobliżu własnego czołgu i nie oddaje sytuacji panującej wokół celu, usunięcie sensora nie obniży znacząco prawdopodobieństwa trafienia. Na lewą ścianę niszy wieży wyprowadzono gniazdo służące do połączenia z systemem łączności wewnętrznej. Ponadto zmieniono lokalizację wlewów paliwa, zmodyfikowano osłony układu ochrony przed bronią masowego rażenia i peryskopów dowódcy, żaluzje wylotu powietrza chłodzącego z przedziału napędowego, wprowadzono także dłuższe liny holownicze. Ogółem w latach 1982–1983 wyprodukowano 750 Leopardów 2A1. Wozy powstały w dwóch partiach. Równocześnie do standardu A1 doprowadzano czołgi wersji „zerowej”, które przemianowano przy okazji na wariant A2. W grudniu 1984 roku ruszyła produkcja 4. serii produkcyjnej, oznaczonej jako Leopard 2A3. Najważniejszą zmianą wprowadzoną w wozach tej specyfikacji było zastąpienie radiostacji SEM 25 cyfrowymi urządzeniami SEM 80/90. Nowe stacje umożliwiały kodowanie transmisji oraz przesyłanie danych. Do końca 1985 r. zbudowano 300 wozów w wariancie A3. Najliczniej produkowaną wersją czołgu był Leopard 2A4. Od grudnia 1985 roku do marca 1992 roku powstało 695 fabrycznie nowych wozów, budowanych w 4 kolejnych seriach. Ponadto do standardu A4 stopniowo doprowadzano wszystkie starsze maszyny. Zapraszamy do lektury drugiego numeru Wozów Bojowych Świata – i zapoznania się ze szczegółowym opisem czołgów Leopard 2A4 i A5, którym go poświęciliśmy.

> regulamin