18 czerwca 2018

Czołg K2

Michał Nita

K2 z Areną

W grudniu 2006 roku oficjalnie poinformowano o możliwości wyposażenia czołgu K2 w rosyjski system ochrony aktywnej Arena, opracowany w Biurze Projektów Budowy Maszyn. Miał on być specjalnie dostosowany do konstrukcji opracowywanego wówczas czołgu. Tenże system jest przeznaczony do niszczenia lecących w kierunku wozu bojowego przeciwpancernych pocisków kierowanych. Składa się on ze stacji radiolokacyjnej, komputera, zamontowanego na stanowisku dowódcy pulpitu sterowania, układu zasilania oraz układu odpalającego elementy rażące nazywane niekiedy antypociskami. W czasie działania wspomniana stacja radiolokacyjna systemu poszukuje lecących pocisków kierowanych. Radar poszukuje nadlatujących pocisków w odległości do 50 m. Informacja o wykryciu pocisku jest przekazywana do komputera systemu, który bardzo szybko dokonuje obliczeń niezbędnych do odpalenia elementów rażących. Ich wyrzutnie znajdują się na wieży czołgu. Elementy rażące wystrzelone w kierunku lecącego pocisku wybuchają i formują odpowiednio ukierunkowany strumień odłamków przeznaczonych do jego zniszczenia. Czas reakcji systemu, od chwili wykrycia pocisku do jego zniszczenia, wynosi 0,07 sek. System może niszczyć pociski lecące z prędkością od 70 do 700 m/s. Ponowne użycie systemu jest możliwe po upływie minimum 0,2 sek. Według dostępnych informacji każdy z jadących blisko siebie czołgów może mieć włączony własny system i nie zakłócają się one wzajemnie.

Wyposażenie czołgu

Załoga czołgu ma do dyspozycji system wymiany danych klasy C4I noszący niekiedy nazwę IVIS. Zamontowane w K2 wyposażenie umożliwia przeprowadzenie szybkiej koordynacji prowadzonych w danej chwili działań oraz wymianę danych, jak również zapewnia wysoką świadomość sytuacyjną. Żołnierze z załóg K2 dysponują monitorami wyświetlającymi mapy rejonu działania, na których widoczne są południki i równoleżniki oraz kierunek północny. Cały czas wyświetlana jest także informacja o skali mapy. Załoga otrzymuje również zobrazowanie aktualnie panującej sytuacji taktycznej. Na wyświetlanych mapach można dostrzec także, przedstawiające poszczególne jednostki, znaki taktyczne oraz inne obiekty istotne dla działających w danym rejonie wojsk. Mapa jest wyświetlana również na stanowisku kierowcy. Może być na niej pokazana także droga przebyta przez czołg. Do utrzymywania łączności zewnętrznej służy, obsługiwana przez dowódcę, radiostacja. Anteny są zamontowane z tyłu wieży. Czołg ma być wyposażony także w układ identyfikacji swój-obcy (IFF) SIF przeznaczony do określania przynależności obiektów lądowych. W jego skład wchodzą m.in. trzy anteny: nadająca impuls zapytania, odbierająca odpowiedź oraz wysyłająca odpowiedzi. W omawianym czołgu jest zamontowany także odbiornik nawigacji satelitarnej GPS oraz autonomiczny układ nawigacji inercyjnej. Wyznacza on w sposób ciągły bieżącą pozycje czołgu i ułatwia jego załodze orientacje w terenie oraz wskazuje kierunek ruchu do miejsca przeznaczenia. Układ nawigacyjny składa się m.in.: z bloku żyroskopów, tzw. odometru, przelicznika itp. Na zastosowanie dodatkowego układu nawigacyjnego zdecydowano się m.in. dlatego, że podczas działań bojowych sygnał nawigacji satelitarnej może być wyłączony lub celowo zakłócany.  Ponadto w czołgu znajduje się także żyroskopowy wskaźnik kierunku.

Silnik i układ napędowy

Jednostką napędową czołgu K2 jest chłodzony cieczą dwunastocylindrowy (V12),  czterosuwowy silnik z zapłonem samoczynnym MTU MT883 i z układem wtrysku Common rail o mocy ponad 1100 kW (1500 KM). W przypadku czołgu K2 współczynnik mocy jednostkowej wynosi 19,85 kW/t (27 KM/t). W ciągu ośmiu (a wg innych źródeł siedmiu) sekund wóz może osiągnąć prędkość dochodzącą do 32 km/h. Według publikowanych informacji może jechać w terenie z prędkością dochodzącą do około 50 km/h (choć wg innych źródeł jest to ponad 45 km/h). Zapas paliwa pozwala na przejechanie bez tankowania około 450 km (jednakże inne źródła podają wartość 430 km). Tak samo jak i w innych nowoczesnych czołgach, w K2 istnieje również możliwość szybkiej wymiany silnika i układu napędowego. Otwór wyprowadzający spaliny znajduje się z lewej strony tyłu kadłuba.

Układ przeniesienia napędu firmy Renk składa się m.in. z: przekładni hydrokinetycznej, sprzęgła blokującego, skrzyni przekładniowej, wału wejściowego, wału głównego, wału kierowania, rzędów sumujących, hamulców głównych i przekładni bocznych. Sprzęgło blokujące blokuje przekładnię hydrokinetyczną w chwili osiągnięcia przez silnik określonej prędkości obrotowej oraz przy większych prędkościach jazdy czołgu. Planetarna skrzynia przekładniowa charakteryzuje się pięcioma przełożeniami przeznaczonymi do jazdy w przód i trzema do jazdy w tył. W układzie kierowania czołgiem znajduje się przekładnia hydrostatyczna.  Umożliwia ona realizację skrętu z dużą ilością promieni. Możliwe jest także wykonanie przez czołg tzw. obracania się w miejscu. Wówczas każda z gąsienic porusza się w przeciwnym kierunku. W czasie realizacji obrotu w miejscu wieża może nie zmieniać swojego położenia. Lufa armaty pozostaje wtedy na zadanym kierunku mimo obracania się kadłuba wozu. Oprócz hamulców głównych, w czołgu zastosowano także hamulec hydrodynamiczny. Jego wirnik jest osadzony na wale głównym skrzyni przekładniowej.

Zastosowane w czołgu zawieszenie określane jako półaktywne nosi nazwę IN-ARM lub ISU. Dzięki niemu czołg charakteryzuje się zadowalającą ruchliwością w czasie jazdy po wielu rodzajach podłoża. Jest to zawieszenie hydropneumatyczne. W czołgu K2 można regulować prześwit kadłuba w zakresie od 0,15 m do 0,55 m. Ponadto kierowca ma również możliwość regulowania kąta położenia (pochylenia) kadłuba wozu w płaszczyźnie podłużnej. Według rozpowszechnianych informacji możliwa jest także zmiana przechylenia poprzecznego. Innymi wozami, także pochodzącymi z dalekiego wschodu Azji, które mają możliwość przechylenia są japońskie czołgi Typ 74 i Typ 10.   

Układ jezdny wozu składa się z dwunastu kół nośnych, dwóch napinających, dwóch napędowych oraz sześciu rolek podtrzymujących górne gałęzie gąsienic. Na wchodzące w skład tegoż układu koła są założone gąsienice łącznikowe. W omawianym czołgu zastosowano także specjalne układy służące do kompensacji. Przy ich użyciu są dokonywane odpowiednie regulacje dzięki którym, mimo działania zawieszenia hydropneumatycznego, zadany naciąg gąsienic jest utrzymywany na stałym poziomie.

Obecnie, jak wspomniano, czołgi K2 są wyposażone w silniki i układy napędowe konstrukcji niemieckiej. Być może w przyszłości będą to urządzenia koreańskie. W czasie testów prototypów występowały bowiem problemy z silnikiem i układem napędowym.

> regulamin