18 czerwca 2018

Czołg K2

Michał Nita

Opis konstrukcji

Czołg K2 został zbudowany w klasycznym układzie konstrukcyjnym tzn. z przodu jego kadłuba znajduje się przedział kierowania, w środku wozu ulokowano przedział bojowy, a z tyłu samonośnego nadwozia (kadłuba) jest przedział napędowy. Prowadzący czołg dostaje się na swoje stanowisko przez otwierany na lewo właz. Kierowca obserwuje przedpole przez trzy peryskopy. Na jego stanowisku można także zamontować termowizyjny przyrząd obserwacyjny noszący oznaczenie TDV. W płaszczyźnie pionowej jego pole widzenia dochodzi do 34 stopni, a w płaszczyźnie poziomej wartość ta wynosi 45 stopni. Dzięki niemu prowadzący czołg może obserwować przedpole nocą, podczas mgły itp. W przyrządzie TDV zastosowano detektor matrycowy składający się z 320×240 elementów. Kierowca prowadzi wóz używając wolantu, a nogami naciska na pedały przyspieszenia i hamulca. Dzięki regulacji siedziska może on również prowadzić czołg z głową wystawioną powyżej włazu. Prowadzący ma na swoim stanowisku wyświetlacz, na którym ukazują się m.in. informacje o prędkości czołgu, załączonym biegu, obrotach silnika, temperaturze cieczy chłodzącej silnik, pracy układu napędowego, poziomie paliwa itp.    

W wieży znajdują się miejsca dla działonowego i dowódcy czołgu. Każdy z nich dostaje się na swoje stanowisko przez jednoczęściowy, otwierany do tyłu właz. Stanowisko działonowego znajduje się w lewej części wieży, a dowódcy w prawej. Jak można zauważyć, rozmieszczenie stanowisk w wieży jest dokładnie odwrotne niż w przypadku francuskiego czołgu Leclerc.

Z przodu kadłuba czołgu K2 znajdują się światła główne i obrysowe oraz zaczepy holownicze. Wóz jest również wyposażony w specjalne oświetlenie do jazdy nocą.

Uzbrojenie

Podstawowym uzbrojeniem czołgu K2 jest armata gładkolufowa kal. 120 mm. Długość jej lufy wynosi 55 kalibrów (broń wzorowana jest na niemieckiej armacie Rh-120 L/55). Lufę armaty wyposażono w przedmuchiwacz oraz osłonę termoizolacyjną. Do otwierania i zamykania komory nabojowej służy zamek klinowy wykonujący ruch pionowy. Przed oddaniem pierwszego strzału zamek jest otwierany ręcznie. Jego ręczne zamknięcie konieczne jest również po ostatnim strzale. Zainicjowanie zapłonu ładunku miotającego jest dokonywane przy użyciu zapłonnika elektrycznego K611. Zarówno w przypadku pocisku podkalibrowego, jak i kumulacyjnego materiał miotający oparty jest na prochu trójbazowym. W dostępnych źródłach nie ma jakichkolwiek informacji na temat konstrukcji oporopowrotnika armaty. Tak samo jak w innych czołgach, na lufie działa  widoczny jest przyrząd służący do zgrywania celowników z osią lufy. Donośność skuteczna wystrzeliwanych z armaty pocisków wynosi ponad 3 km. Producentem działa jest firma WIA Corporation, wcześniej znana jako Kia Heavy Industries. W załodze czołgu nie ma ładowniczego, a do załadowania armaty służy zmechanizowany układ zasilania. W związku z tym na łuskach nabojów mają się znajdować specjalne kody identyfikacyjne. Dzięki nim ,,automat’’ ładowania ma mieć możliwość wybierania naboju z żądanym pociskiem.  Załadowania armaty przy użyciu ,,automatu’’ najprawdopodobniej może dokonać zarówno działonowy, jak i dowódca czołgu. Po załadowaniu naboju do komory następuje zamknięcie i zaryglowanie zamka. Wówczas załoga otrzymuje informację o wykonanym załadowaniu i gotowości armaty do oddania strzału. W ciągu minuty możliwe jest oddanie do 12 strzałów. W znajdującym się w niszy wieży magazynie jest 16 nabojów, a w sumie w czołgu można umieścić 40 nabojów do armaty. Pozostałe naboje są przechowywane w kadłubie. W stropie wieży znajdują się specjalne płyty pełniące rolę tzw. słabszego ogniwa, które są rozrywane w przypadku zapłonu i wybuchu nabojów. Dzięki temu eksplozja amunicji nie powinna objąć wnętrza wieży, a jej energia znajdzie ujście przez rozerwane płyty stropu.

Do strzelania z armaty można używać następujących rodzajów nabojów:

  • K276 – nabój z pociskiem przeciwpancernym podkalibrowym, stabilizowanym brzechwowo (APFSDS). Masa penetratora wolframowego wynosi 7,35 kg, a prędkość początkowa wystrzeliwanego pocisku – 1700 m/s;
  • K277 – nabój z pociskiem kumulacyjnym (HEAT). Masa pocisku wynosi 14,3 kg, a jego prędkość początkowa 1130 m/s. W pocisku tym zastosowano zapalnik kontaktowy (uderzeniowy) PIBD (KM509A2).

Każdy z pocisków charakteryzuje się rozrzutem (standardowym uchyleniem) wynoszącym mniej niż 0,3 mil w obu płaszczyznach. Oba naboje są produkowane w lokalnej firmie Poongsan.

Działonowy i dowódca czołgu trzymają swoje dłonie na rękojeściach pulpitów kierowania. Znajdują się na nich spusty i przyciski do pomiaru odległości. Za pomocą rękojeści jest możliwe naprowadzanie lufy armaty na właściwy kąt w płaszczyźnie pionowej, jak również obracanie wieży. W czołgu znajduje się układ stabilizacji armaty umożliwiający wykonywanie celnych strzelań w czasie jazdy. Z wymaganą dokładnością utrzymuje on w zadanym położeniu lufę działa pomimo zmieniania się położenia kadłuba wynikającego z ruchu czołgu. Określone położenia lufy w płaszczyźnie pionowej i w poziomej są zadawane z pulpitów kierowania. Napędy do nakierowywania lufy działa we właściwe położenie są elektryczne. Regulacja prędkości naprowadzania jest przeprowadzana w sposób płynny. W razie awarii napędów obracanie wieży oraz ustawianie armaty na dany kąt w płaszczyźnie pionowej jest możliwe przy użyciu mechanizmów ręcznych. Według nieoficjalnych informacji kąt podniesienia armaty wynosi od około – 15 do ponad + 20 stopni.

Dodatkowym uzbrojeniem czołgu jest sprzężony z armatą karabin maszynowy kal. 7,62 mm, zamontowany na lewo od jej lufy. Ponadto na stropie kadłuba znajduje się także wkm K6 kal. 12,7 mm. Może on służyć również do prowadzenia ognia przeciwlotniczego do śmigłowców.

> regulamin